Thursday, March 15, 2007

അവകാശികള്‍

നിരനിരയായി നില്‍ക്കുന്ന തെങ്ങുകളിലൊന്നിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പുല്‍പ്പരപ്പിലാണ് ഞാനിരിക്കുന്നത്. എന്റെ മുന്നില്‍ ചെറിയ ഓളങ്ങളിലുലയുന്ന കായലിന്റെ സ്നിഗ്ദത. മുമ്പ് ഇത് കായലിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നില്ല. പത്തമ്പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് നെല്‍ കൃഷി നടത്തിയിരുന്നപ്പോളുള്ള ഒരു വരമ്പു മാത്രമായിരുന്നു ഞാനിരിക്കുന്ന പുല്‍പ്പരപ്പ്. അകലെയുള്ള ഒരു ബണ്ടു തകര്‍ന്ന് ഇവിടേക്കും വെള്ളം ഒഴുകിയെത്തി., കായലിന്റെ ഭാഗമായിത്തീര്‍ന്നതാണ്.

വര്‍ഷങ്ങളായി ഞാന്‍ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ നല്ലതും നെറികെട്ടതുമായ ഇടവഴികളിലൂടെ ഞാന്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നു. പലരേയും പരിചയപ്പെട്ടു., പല സ്ഥലങ്ങളും കണ്ടു. അവിടെയൊക്കെ എനിക്ക് സ്വസ്ഥത ലഭിച്ചുവോ.
ഇല്ല.
എങ്കിലും എന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്കു വരുമ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ആശ്വാസം എനിക്ക് ലഭിക്കാറുണ്ട്. ഇവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു നിര്‍വൃതി ഞാനനുഭവിക്കാറുണ്ട്. ഈ പുല്‍പ്പരപ്പും കായലിന്റെ ഓളങ്ങളും ഇവിടത്തെ ഓരോ മണല്‍ത്തരിയും എന്റെ സ്വന്തമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഈ വിജനമായ ഇളം കാറ്റുള്ള അന്തരീക്ഷം പലപ്പോഴും എന്നെ ഉന്മേഷവാനാക്കുന്നു. വിദേശത്തുനിന്നും വര്‍ഷാവര്‍ഷമുള്ള ഇങ്ങനെയുള്ള വരവില്‍ ആരുമറിയാതെ, മൊബൈല്‍ റേഞ്ചില്ലത്ത, വിദ്യുത്ച്ഛക്തിയില്ലാത്ത എന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓരത്തുള്ള ഈ പുല്‍പ്പരപ്പിലേക്കുള്ള യാത്ര എപ്പോഴും എന്നെ ത്രസിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.

നിരയായുള്ള ഈ തെങ്ങുകളുടെ അവസാനത്തെ മുനമ്പിലാണ് അശോകേട്ടന്റെ ഓടിട്ട വീട്.

അശോകേട്ടനെ കണ്ടുമുട്ടിയ ദിവസം ഞാനോര്‍ക്കുകയാണ്.

എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു, ഈ വരമ്പിന്റെ അവസാനം ഒരു വീടുള്ളകാര്യം, വരമ്പിനു നടുവിലെ മണ്ണുമാത്രമായ ഒരു നേര്‍ രേഖയുള്ളത് അങ്ങോട്ടാണെന്നതും.

ആറേഴ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പാണെന്നു തോന്നുന്നു, എന്റെ മറ്റൊരു സന്ദര്‍ശനവേളയിലെ സന്ധ്യയുടെ ചായം കറുപ്പിനുവഴിമാറുന്ന സമയത്താണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി മഴത്തുള്ളികള്‍ എന്റെ ആ സായാഹ്നത്തെ വികൃതമാക്കാന്‍ വന്നത്.
ചിലപ്പോള്‍ അങ്ങനെയാണ്. നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോള്‍ മഴ വരില്ല, ചിലപ്പോള്‍ മടുത്താലും മാറില്ല. ഒന്നര കിലോമീറ്ററകലെയുള്ള എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഞാനന്ന് പോരുമ്പോള്‍ കുടയെടുത്തില്ലായിരുന്നു.

തെങ്ങോലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഊര്‍ന്നിറങ്ങുന്ന നനുത്ത പ്രകാശരശ്മികള്‍ മാത്രം.ആ സമയത്താണ് വരമ്പിലെ നേര്‍ രേഖയില്‍ ഒരു ആളനക്കം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ധൃതിയില്‍ ഒരാള്‍ ഓടി വരുന്നു. എന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഒന്നു നിന്നു. തലയിലൂടെ ഒരു തോര്‍ത്തിട്ടിരുന്നു. ഇരുണ്ട നിറം., ഏകദേശം നാല്‍പ്പത്തഞ്ചോടടുത്ത് പ്രായം വരും.
‘ങാ.. സാറായിരുന്നോ..?’ മുന്‍പ് കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം. വിജനമായ ഈ സ്ഥലത്ത് വന്ന് ഒരാള്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാല്‍ അല്പം ഭയം ആര്‍ക്കുമുണ്ടാകാം.
‘ആരാ..’ എന്റെ സ്വരം ഇടറിയിരുന്നു.
‘ഞാനാ.. അശോകന്‍..സാറിങ്ങനെ മഴകൊള്ളേണ്ട. എന്റെ കൂടെ വരൂ. മഴമാറുന്നതുവരെ വീട്ടിലിരിക്കാം.ഈ വരമ്പിന്റെ അവസാനം ..ഒരു മുന്നു മിനിട്ട് നടക്കാനേയുള്ളൂ വീട്ടിലേക്ക്..’

എനിക്ക് ചെറിയ ഒരു ആശങ്ക.
പക്ഷേ മഴ കനത്തുവരുന്നു. മഴത്തുള്ളികളുടെ ശക്തി കൂടുന്നു.
പിന്നെ നോക്കിനില്‍ക്കാനെനിക്ക് ധൈര്യമില്ല. എല്ലാം മറന്ന് ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തിയായി ആ മനുഷ്യന്റെ പിന്നാലെ പോകുകയെന്നതുമാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മുന്നിലുള്ള ഏക മാര്‍ഗ്ഗം.

രണ്ടു നിമിഷം നടന്നപ്പോഴാണ് അടുത്തുതന്നെ കണ്ട ഒരു ചെറിയ പൊന്തക്കാട് ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുന്നത്. അയാള്‍ അതിനടുത്ത് ചെന്ന് ചെടികള്‍ വകഞ്ഞുമാറ്റിയപ്പോഴാണ് അവിടെ ഒരു മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് എരിയുന്നത് കണ്ടത്. ഈ പൊന്തക്കാടായിരിക്കാം ഇവിടെ ഒരു വീടുള്ള കാര്യം എന്നെ ഇത്രയും കാലം മറച്ചുവെച്ചത്.
‘സാറിനെ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്. അയ്യപ്പന്‍ കാവിനടുത്തുള്ള മേയ്ക്കാട്ട് വീട്ടിലെയല്ലേ സാറ് ? ..’
‘അതെ..’ ഞാനറിയാതെ അയാള്‍ എന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ചെറിയ ഒരു വീട്. വൈദ്യുതിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് മണ്ണെണ്ണവിളക്കുകള്‍ ഉമ്മറത്തും അടുക്കളഭാഗത്തും മുനിഞ്ഞ്ഞ് കത്തുന്നുണ്ട്.
ഭാര്യയും പത്താം ക്ലാസിലും എട്ടാം ക്ലാസ്സിലും പഠിക്കുന്ന രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികളടങ്ങിയതാണ് അശോകേട്ടന്റെ കുടുംബം. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ വിളിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ടു പോരുമ്പോള്‍ നിറഞ്ഞ ശൂന്യതമാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ മുന്നില്‍. ഇവിടെ ആരോരുമറിയാതെ ഓലകൊണ്ടൊരു കൂടൊരുക്കി കായലിലെ കക്ക വാരിയാണ് അശോകേട്ടന്‍ ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിച്ചത്.
കുട്ടികള്‍ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലിരുന്ന് പഠിക്കുന്നു. പൊട്ടിയ തിണ്ണയില്‍ അയാള്‍ വിരിച്ച തുവര്‍ത്തുമുണ്ടില്‍ ഞാനിരുന്നു.
അശോകേട്ടന്‍ തന്ന കട്ടന്‍ ചായ മൊത്തിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയില്‍ മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞുവന്നു.
മഴ മാറിയപ്പോള്‍ അശോകേട്ടന്‍ എന്നെയും കൂട്ടി കവല വരെ വന്നു.
ഇങ്ങനെയും മനുഷ്യരുണ്ടോയെന്ന് ഞാന്‍ സംശയിച്ചു.
‘സാറിനി എന്നാ വരിക ?’പിരിയുമ്പോള്‍ അശോകേട്ടന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
‘വരാം..’ എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല എന്നാ ഇനി വരാനാവുകയെന്ന്.
വാരിപ്പുണരുന്ന വേശ്യയായി മാത്രമേ നഗരത്തെ എനിക്ക് കാണാനാവു.
അങ്ങനെയുള്ള നഗരജീവിതത്തില്‍ ലയിച്ചാല്‍ എന്നാണ് മോക്ഷം കിട്ടുക ?

അടുത്ത തവണ വന്നപ്പോഴാണ് അശോകേട്ടനെ കൂടുതല്‍ പരിചയപ്പെടാനായത്. വരമ്പിന്റെ മറുവശത്ത് വെള്ളം കെട്ടി നിര്‍ത്തി ചെമ്മീന്‍ കൃഷി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കായലില്‍ ചെറിയ ഓളങ്ങളില്‍ മുളംകുറ്റിയില്‍ കെട്ടിയിട്ട ചെറിയ കൊതുമ്പു വള്ളം ആടിയുലയുന്നു. അന്നത്തെ പണികഴിഞ്ഞ് വള്ളം അടുപ്പിച്ചതേയുള്ളൂ. മുഷിഞ്ഞ ഒരു തോര്‍ത്തുമുണ്ടു മാത്രമുടുത്താണ് അശോകേട്ടന്‍ വന്നത്. ചേറിന്റെ രൂക്ഷ ഗന്ധം.
‘എന്താ അശോകേട്ടാ ചെമ്മീന്‍ കൃഷിയൊക്കെ എങ്ങനെയുണ്ട് ?‘
എന്നെ നിര്‍നിമേഷനായി നോക്കി.
‘ഒന്നും പറയണ്ട സാറെ.. ഇത്തവണ ബാങ്കിന്ന് 2 ലക്ഷം ലോണെടുത്താ ഞാന്‍ ചെമ്മീന്‍ കെട്ട് തുടങ്ങിയത്. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വൈറസ് ബാധ വന്ന് എല്ലാം പോയി..’ അശോകേട്ടന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ദൈന്യതയുടെ ബഹിര്‍സ്ഫുരണങ്ങള്‍.
ഞാന്‍ പകച്ചു നിന്നു.
‘ഇനി എന്താ ചെയ്യാ..’
‘ബാങ്ക് വീടും ഈ 2 ഏക്കറ് സ്ഥലവും ജപ്തി ചെയ്യും. വേറെന്താ ചെയ്യാ..’. അശോകേട്ടന്‍ കൈ മലര്‍ത്തി.
ജപ്തിചെയ്താല്‍ അശോകേട്ടന്റെ കുടുംബം. കുട്ടികള്‍ . അവരെങ്ങോട്ട് പോകും ?. അറിയാവുന്ന തൊഴില്‍ കക്ക വാരല്‍ മാത്രമാണ്.
തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ എന്റെ സ്വസ്ഥത കുറച്ചെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി തോന്നി.
പിറ്റേന്ന് കാലത്താണ് ഞാനിതേക്കുറിച്ച് അഛനോട് സംസാരിക്കുന്നത്.
‘നിനക്കെന്താ കുട്ടാ.. ആ സ്ഥലം മെയിന്‍ റോഡില്‍ നിന്നും വളരെ അകലെയാണ്. ..നീയത് വാങ്ങിയാല്‍ നിനക്കത് വില്‍ക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വരും. അതുമല്ല ആ സ്ഥലത്തിന് വിലയും കുറവാണ്. ‘
പക്ഷേ എനിക്കെന്തോ ആ സ്ഥലത്തോട് എങ്ങുമില്ലാത്ത ഒരു അടുപ്പം തോന്നിയിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ഞാനത് വാങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍ ബാങ്കുകാര്‍ നാളെ എന്റെ സ്വസ്ഥതയ്ക്ക് ഭംഗം വരുത്തുമെന്ന് തോന്നി. നാളെ ബാങ്കുകാര്‍ അവിടെ വേലികെട്ടിയാലോ.

നാട്ടില്‍ നിന്നും തിരിച്ചുവന്നതിനുശേഷം ഒരു സുഹ്രത്തുവഴിയായാണ് ഞാന്‍ ഈ സ്ഥലം വാങ്ങിയത്. രെജിസ്റ്ററിനു ശേഷം ഒരു വര്‍ഷത്തിനകം അശോകേട്ടനും കുടുംബവും അവിടെനിന്നും മാറിത്താമസിക്കാമെന്ന് മുദ്രപേപ്പറില്‍ എഴുതി വാങ്ങുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പിന്നീടിതിന്റെ പേരില്‍ അച്ഛന്‍ പലവുരു എന്നോട് ദ്വേഷ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.

കായലിനപ്പുറത്തെ ഗ്രാമത്തിലെ അമ്പലത്തില്‍ നിന്നും നനുത്ത സ്വരത്തില്‍ ‘ദേവിസ്തുതികള്‍’ ഒഴുകിയെത്തുന്നു. ചെറിയ കാറ്റ് വെള്ളപ്പരപ്പില്‍ ഓളങ്ങളുയര്‍ത്തി കടന്നുപോകുന്നു. അകലെ ഒരു മണ്തിട്ടയില്‍ വെളുത്ത ഒരു കൊക്ക് പറന്നു വന്നിരുന്നു. വണ്ണാത്തിക്കിളികള്‍ ചില്‍ ചില്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി പറന്നുപോകുന്നു. അവ തിരിച്ച് തങ്ങളുടെ കൂട്ടിലേക്കാവാം. തീറ്റ തേടി അകലങ്ങളിലേക്ക് പറന്നു പോയതാവും. കിളിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ കൂട്ടില്‍ തീറ്റയും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം.

പക്ഷേ. എന്റെ മനസ്സ് ഇന്ന് വളരെ കലുഷിതമാണ്.
എന്തേ ഞാനിത്ര അസ്വസ്ഥനാവാന്‍ ?
ഒരുപക്ഷേ ഇന്നും ഇവിടേക്ക് വരുന്നതിനുമുന്‍പ് അച്ഛന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടായിരിക്കും.
‘ഇപ്പോ മൂന്നു വര്‍ഷമായില്ലേ. അയാളിപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞുതരാന്‍ തയ്യാറല്ല.... നീ ഇന്നെങ്കിലും അയാളെ കണ്ട് സംസാരിക്കണം.....ഞാന്‍ അത് വാങ്ങുമ്പോഴേ പറഞ്ഞതാണ്....‘
അശോകേട്ടനോട് എങ്ങനെ ഞാനിത് പറയും ?
ഇത്രയും കാലം നോക്കി നടത്തിയിരുന്ന ഈ തെങ്ങുകളും പുല്‍പ്പരപ്പും കായലോരവും ഒറ്റപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന വീടുമെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് അശോകേട്ടന് എങ്ങനെ ഇവിടെനിന്നും ഒഴിഞ്ഞുപോകാനാവും.. ഇതിന്റെ അവകാശം എന്നേക്കാള്‍ അശോകേട്ടനല്ലേ..
പക്ഷേ നിയമം., പിന്നെ ഞാന്‍ ഇതുവാങ്ങാന്‍ ചെലവാക്കിയ പൈസ എല്ലാം..എല്ലാം..

തെങ്ങോലകളില്‍ ചെറിയ കാറ്റ് അലസമായി തലോടുന്നു. വെളുത്ത കൊക്ക് അവിടെനിന്നും പറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അകലെ മേഘച്ചിന്തുകളില്‍ ചുവപ്പ് പരവതാനി വിരിച്ചിരിക്കുന്നു.

എവിടെ നിന്നോ രണ്ട് കാക്കകള്‍ തെങ്ങോലകളില്‍ വന്നിരുന്നു. അവ ‘കാ കാ’ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം എവിടെനിന്നോ തെങ്ങോലകളില്‍ മുഴുവനും കാക്കകള്‍ ഒന്നൊന്നായി കുമിഞ്ഞുകൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവ എന്നെ നോക്കിയാണ് ഇങ്ങനെ ശബ്ദിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നി. അവയുടെ സ്വരം വളരെ കാഠിന്യമുള്ളതും പരുപരുത്തതുമാണ്.അവയുടെ സ്വരം എനിക്ക് ഏറെ അലോസരമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരുവേള ഞാന്‍ ചെവിപൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
ഒരുപക്ഷേ ഞാന്‍ ഇവിടെ ഇരുന്നത് അവയ്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടുകാണില്ല.
പിന്നെ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് തിരിച്ച് നടന്നു. ഇടവഴിയിലേക്കിറങ്ങുന്നതിനുമുന്‍പ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കാക്കകള്‍ അവിടം വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. അശോകേട്ടന്റെ വീട്ടില്‍ കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിനു നല്ല പ്രകാശം.

27 comments:

കുട്ടന്മേനൊന്‍::KM said...

ഒരിടവേളയ്ക്കുശേഷം മറ്റൊരു കഥകൂടി പോസ്റ്റുന്നു... അവകാശികള്‍..

പടിപ്പുര said...

തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത്‌ തീര്‍ച്ചയായും താങ്കള്‍ തന്നെ.

(അശോകേട്ടാന്റെ വീട്ടില്‍ നല്ല പ്രകാശത്തോടെ കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുകള്‍ അണയാതിരിക്കട്ടെ :)

അഗ്രജന്‍ said...

നന്നായിരിക്കുന്നു കുട്ടമ്മേനോന്‍...

അശോകേട്ടനേയും ഒപ്പം തന്നെ കഥാകാരനേയും പരിഗണിക്കേണ്ടി വരുന്നത് കൊണ്ട് തികച്ചും ആശയകുഴപ്പത്തിലാവുന്നു വായനക്കാരന്‍...

മിക്കവര്‍ക്കും ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു വിധത്തില്‍ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരവസ്ഥയാണിതെന്ന് തോന്നുന്നു.

ഇത്തിരിവെട്ടം|Ithiri said...

മേനോന്‍ ജീ നന്നായിരിക്കുന്നു. കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന് മുമ്പില്‍ ഒരു നിമിഷം ശങ്കിച്ച് പോവുന്നു... വായനക്കാരനും.

വിചാരം said...

ഇതൊരു ശരിയുടെ കഥ
അദ്ധ്വാനത്തിന്‍റെ കഥ
നന്മയുടെ കഥ
പ്രകാശത്തിന്‍റെ കഥ
കഥ എവിടെയോ ജീവിതമാവുന്നു സാധാരണയില്‍ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥമായി വായനക്കാരുമായി സം‌വദിക്കുന്നു
ബൂലോകത്തിന് വേണ്ടത് ഇതുപോലെയുള്ള കഥകള്‍ തന്നെ

sandoz said...

മനുഷ്യത്വം ...എന്നും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന്‍ എളുപ്പമാണെന്ന് എനിക്ക്‌ തോന്നുന്നില്ലാ.

കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ ഒന്നു തെറ്റിയാല്‍ നമ്മള്‍ പ്രാക്ടിക്കല്‍ ആയിപ്പോകും.....

അതു രണ്ടും ഒരു വണ്ടിക്കു ചേര്‍ന്ന കാളകള്‍ അല്ലാ....

കഥക്കു ഒരു ഒതുക്കം ഉണ്ട്‌.....കൊള്ളാം..

കൃഷ്‌ | krish said...

മേനനേ ചെറുകഥാ വായിച്ചു. കൊള്ളാം.

വിഷ്ണു പ്രസാദ് said...

നന്മയുടെ സന്ദേശമുള്ള ഒരു കഥയെഴുതുക അനായസകരമാണ്.ജീവിതത്തിലേക്ക് അതിനെ കൊണ്ടുവരാനാവണം.മേനോന്‍,അഭിനന്ദനങ്ങള്‍...
ഈ കഥ ഒരു വഴിവിളക്കായി ഇവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ.

ദില്‍ബാസുരന്‍ said...

അയാള്‍ ഇത് വരെ കൊട്ടേഷന്‍ കൊടുത്തില്ലേ അശോകേട്ടന്?

എന്നാല്‍ ഒരു അഡ്രസ്സ് തരാം. കോണ്ടാക്ട് ചെയ്യാന്‍ പറയൂ.

പച്ചാളം
സീനിയര്‍ ജഡ്ജി (റിട്ട)
ഹൈക്കോടതി
കൊച്ചി

പുള്ളി ഒഴിവ് സമയങ്ങള്‍ ആന്ന്ദപ്രദമാക്കാന്‍ കൊട്ടേഷന്‍ സ്വീകരിക്കും. വളരെ ചീപ്പാണ് പച്ചാളം. (പണത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍.. എന്ന് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ അതാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാവില്ല നേരിട്ട് കാണുമ്പോള്‍)

ഓടോ: നല്ല കഥ. :-)

കുറുമാന്‍ said...

മേന്നെ, ഇതുവരെയായി എഴുതിയിട്ടുള്ള കഥകളില്‍ നിന്നും ഈ കഥ വളരെ വേറിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു. വളരെ നന്നായിരിക്കുന്നു. ഭാവുകങ്ങള്‍

ദിവ (diva) said...

മേനോന്‍ ജീ

നൈസ് കഥ. ഇതുവരെയുള്ളതില്‍ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്

:)

തറവാടി said...

നല്ല കഥ

( ഓ.റ്റോ: ന്നാലും പച്ചാളത്തിനെ പറ്റി ഇത്രേ പറയണായിരുന്നൊ? :))

പച്ചാളം : pachalam said...

കുട്ടന്മേനോഞ്ചേട്ടാ (എന്‍റമ്മച്ചീ)
ഈ മുടിഞ്ഞ ചൂടിലിരുന്ന് വായിച്ചിട്ടും ഒരു കുളിര്‍മ തോന്നി മനസ്സിന്. നിറയെ പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ വരമ്പും കായലും മയമേഘങ്ങളും മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്‍റെ പ്രകാശവുമെല്ലാം നിറഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമം നേരില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും അവിടേക്ക് ഈ കഥ കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി. ഗുഡ് വര്‍ക്ക്

(തറവാഡീഡേ കമന്‍റ് കണ്ടാണ് ഇവിടെ വന്നത്, ഒരുത്തന്‍ എനിക്കിട്ട് പണിയാന്‍ തന്നെ ഇറങ്ങിയേക്കുവാ, ഇപ്പൊത്തന്നെ ഗൂഗിളില് ഗുണ്ട എന്ന് സെര്‍ച്ച് ചെയ്താല്‍ നാലാമത് എന്‍റ പേരാ വരുന്നത് ;)

കരീം മാഷ്‌ said...

കുട്ടന്‍ മേനോന്‍,
കഥ നന്നായിരിക്കുന്നു.
നന്മയുടെ സന്ദേശമുള്ള കഥകളും കവിതകളും എന്റെ കൂടി ചോയിസാണ്.
കഥകൃത്തിനു സമൂഹത്തോടു നന്മ ഉപദേശിക്കേണ്ട ബാധ്യതയുണ്ടൊ എന്നു മുകുന്ദന്‍ മുതന്‍ അഷിത വരെ ചര്‍ച്ച ചെയ്തിട്ടും പരിഹാരമായിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഒരോ കഥാ കൃത്തിനും തീരുമാനിക്കാം എതു ലൈന്‍ വേണമെന്നു.

ആശംസകള്‍.

ദില്‍ബാസുരന്‍ said...

പച്ചാളമേ,
ശരിയാണല്ലോ. ഗൂഗിളില്‍ ‘ഗുണ്ട’ എന്ന് തപ്പിയാല്‍ ആദ്യത്തെ പേജില്‍ തന്നെ നിന്റെ പേര്. ഹ ഹ ഹ... :-)

ഡെയ്... നീ ഫേമസായെഡെ (കട്: കൈപ്പള്ളി)

വേണു venu said...

മേനോനെ, ഈ കഥ ഇന്നലെ വായിച്ചിരുന്നു.
മേനോന്‍‍ കഥകളില്‍‍ ‍ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യതമായി ഈ കഥ തോന്നി. അശോകേട്ടന്‍റെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കണയാതെ കഥാകൃത്തിനെ രക്ഷിക്കാനൊക്കുമോ.
മനുഷ്യത്ത്വം പലപ്പോഴും വളരെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു.വാങ്ങുമ്പോഴും നല്‍കുമ്പോഴും.
നല്ല കഥ.-:)

തമനു said...

കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ വികാരം, അത്‌ വേദനയായാലും, സന്തോഷമായാലും, ആസ്വാദകന്റെ മനസില്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഓരോ സൃഷ്ടിയും മഹത്തരമാണെന്ന്‌ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.

മേന്‍നേ,

ഈ കഥ (അതോ ജീവിതമോ ..?) മഹത്തരമാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ നൊമ്പരവും നിസഹായാവസ്ഥയും എന്റെ മനസിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു.

അഭിനന്ദനങ്ങള്‍..

കുട്ടന്മേനൊന്‍::KM said...

വിഷ്ണുപ്രസാദ്ജി : താങ്കളുടെ വീക്ഷണം തീര്‍ത്തും ശരിയാണ്. എല്ലാം പറയാനെന്തെളുപ്പം. പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാനാണ് പാട്.
ദില്‍ബു: പച്ചാളത്തിനുള്ള തേങ്ങ ഇവിടെ എന്തിനാണാവോ അടിച്ചത് ?
ഈ കഥ സ്വീകരിച്ചവര്‍ക്കെല്ലാം നന്ദി.

ആവനാഴി said...

പ്രിയ മേന്‍‌നേ,

ഹൃദയസ്പര്‍‌ശിയായം കഥ. വായിക്കാന്‍ നല്ല ഒഴുക്കുള്ള ഭാഷ. മേനനു ഞാന്‍ ശിഷ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Sul | സുല്‍ said...

മേന്നേ,

പ്രിന്റെടുത്ത് വീട്ടിലിരുന്നാ വായിച്ചത്. അപ്പൊള്‍ കമെന്റാന്‍ പറ്റിയില്ല. പിന്നെ മറന്നു പോയി.

ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായ കഥ (ആത്മ). പടിപ്പുര പറഞ്ഞപോലെ തീരുമാനം താങ്കളുടേത് തന്നെ. ചിത്രങ്ങളും കണ്ടു. നന്നായിരിക്കുന്നു.

-സുല്‍

സു | Su said...

ഇതൊരു കഥയായിരിക്കില്ല. എന്നാലും നന്നായി.

ചിത്രങ്ങള്‍ കണ്ടു.

അപ്പു said...

മേന്‍‌നേ...നന്നായി. അഗ്രജന്‍ പറഞ്ഞതാണ് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. എന്നാലും അശോകേട്ടന്‍.

കുട്ടന്മേനൊന്‍::KM said...

ആവനാഴി, സുല്‍,സൂ, അപ്പു, അവകാശികള്‍ വായിച്ചവര്‍ക്കും അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തിയവര്‍ക്കും നന്ദി.

സതീശ് മാക്കോത്ത്| sathees makkoth said...

നന്മയുടെ നിറവുള്ള ഒരു നല്ല കഥ

മച്ചുനന്‍/കണ്ണന്‍ said...

അസ്സലായിരിക്കുന്നു ..മണ്ണിന്റെ,മഴയുടെ,മനസിന്റെ,നന്മയുടെ ഒരു നല്ല മിശ്രിതം ഒരു കൊച്ചു കഥയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവകാശികള്‍ ആരെന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തം.. കരിന്തിരിയായി കത്തുന്ന ജീവിതത്തിലും ഒരു കച്ചിതുരുംമ്പായി നിങളുടെ ഉത്തരം കിട്ടാത്ത മനസുമാത്രമാണ് അവര്‍ക്ക് കൂട്ട്...

[ nardnahc hsemus ] said...

ഇത് കിണുക്കനാ....

keraladasanunni said...

കുട്ടന്‍ മേനോന്'
ഞാന്‍ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പിലാണ്' കഥ വായിച്ചത്. പിന്നെ ബ്ലോഗില്‍ തപ്പി കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. അശോകേട്ടനോട് കാര്യം വെട്ടി തുറന്ന് പറയാന്‍ പറ്റാത്ത ആ കഴിവില്ലായ്മയുണ്ടല്ലോ. അതിലും വലിയൊരു നന്മ വേറെ ഉണ്ടോ.
palakkattettan